2001. ΧΙΛΉ, ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΊΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΧΑΘΕΊ

Printer-friendly versionSend to friendPDF version

Ενθαρρυμένοι από την μεγάλη παραγωγική επιτυχία τους πάνω από όλα στην εξαγωγή ποιοτικών κρασιών πολλοί παραγωγοί άρχισαν να αναρωτιούνται γιατί δεν εκμεταλλεύονταν τις ήδη ανοιγμένες εμπορικές οδούς εισάγωντας ένα προιόν που ήταν πάντα συνδεδεμένο με το κρασί. Η πραγματικότητα είναι ότι η καλλιεργητική επιφάνεια ελαιόδεντρων στην Χιλή εκείνη την περίοδο ήταν γύρω στα 30 χιλιάδες στρέμματα τα περισσότερα των οποίων ήταν για επιτραπέζιες ποικιλίες και μερικές ιταλικές ποικιλίες λαδιού με χαμηλή παραγωγικότητα και χωρίς σαφείς κατευθύνσεις για το μέλλον. Η Βία Ουάιν με ιδιοκτήτη την οικογένεια Κόντερς φύτευσε τα πρώτα 800 στρέμματα στο Σαν Ραφαέλ. Μετά από αυτό πολλές οικογένειες που συνδέονταν με τον κόσμο του κρασιού όπως επίσης και με άλλους τομείς όπως οι Έλβιο Ολάβε, Κλεμέντε Έμπλεν και Αλφόνσο Σουέτ μπήκαν δυναμικά σε νέες φυτεύσεις με το πυκνό γραμμικό σύστημα αφού κατάλαβαν ότι θα είχαν μια μεγάλη παραγωγή που θα τους επέτρεπε να αναπτυχθούν τόσο ώστε το Χιλιανό ελαιόλαδο να έχει μια συμαντική θέση στον κόσμο.